Həyatı - 8

Hamballıq özüdə bir iftixardır :
Xatirladım ki, bir qədər maddi sıxıntıdan olduq. bunu da əlavə edim ki, o günlər pul məsələsi çətin idi və mənəvi ləzzətdə elə onda idi. Yadımdadır Ramazan ayını gecələrini birində məscidə gəldim. Çayçı dedi: odunumuz qurtarıb peçdə yanında başqa heç nəyimiz yoxdur. Gecə saat 8 qarşısında sərt soyuğun çölə çıxıb Həştrux küçəsinin axırına qədər gəldim. (Güman edirəm ki, hüseyinəyyinə qədər olan fasiləsi bir KM.dən az olmaz) Orada ot, ələf mağazasın tapdım. Odunun hər məni (altı kilosu) 12 riyala idi. Üstümdə olan pulumu saydım, 46 rial idi dedim ki, olar 4 mən verib 46 riyal hesab edəsinz. Dedi eybi yoxdu çəkib şələ bağladı. Mən də çıynimə götürdüm. Mən də sinif yoldaşlarımı görmədiklərnidən qorxub küçələri dolanbac gəlirdim. Yolum da uzun düşdü. Nəhayət özümü Hüsniyyiyə yetirdim. İkinci. bir il nimeyi Şəban münasibəti ilə böyük şənlik məclisi qurduq. Mərasim quratrdıqdan sonra xərcləri ödədik. Şirniyyat mağazasına min tümən borclu qaldim. Həmin ilin yayı gedib yük satanlar meydadında 3 ay işlədim. Muzdumda min tümən oldu. Mən də Hüseyiniyyənin borcunu ödədim. Bu məsələni şirniyyatçı və işin gördüyüm adamdan başqa heç kəs bilmədi. Məqsədim buduur ki mərhum Ayətulla Təqvanın bu cür işlərdən xəbəri yox idi. Onlar ancaq məsələnin zahidin görürdü. Nəyinki onun bəlkə dediyim kimi yaxın adamlardan başqa heç kim bu hadisələrdən xəbərdar deyildi və olmamalı ididə. 50- ildən sonra deyilməsinə bu görədir ki, dcavanlar mövc ud olanların qədrini bilsinlər və öz mənəvi sərmayələrin ucuz işlərə əvəz etməsinlər.

geri ------ mündəricat ------ irəli


Copyright © 2010 seyyidparpanchi.com